CRH KLINKIER - Bruki klinkierowe CRH - na podjazd, na taras, na zawsze

OFERTA > BRUKI > INFORMACJE TECHNICZNE > Bruk klinkierowy CRH czy betonowy?

Bruk to produkt znany doskonale chyba wszystkim. Stykamy się z nim w naszym codziennym życiu - spacerując po wykonanych z niego chodnikach, uliczkach, tarasach, ścieżkach ogrodowych, alejkach itp. Nie każdy jednak wie, że bruk brukowi nierówny. Dopiero pytanie „Który produkt wybrać - bruk betonowy czy klinkierowy?” zmusza nas do zastanowienia się nad różnicami pomiędzy tymi materiałami. Oba produkty mają spełniać przecież tę samą rolę - przez wiele lat służyć nam pod stopami w sposób gwarantujący trwałość i wytrzymałość nawierzchni, wygodę jej pielęgnacji oraz elegancki wygląd. Który bruk lepiej wywiązuje się z tych zadań? Bezkonkurencyjny okazuje się bruk klinkierowy CRH. Wystarczy porównać choćby podstawowe parametry techniczne i estetyczne betonu oraz klinkieru, aby upewnić się, że mówimy o dwóch zupełnie różnych materiałach.

Porównanie bruku klinkierowego CRH i betonowego:



Materiał	Ceramika - glina wypalana w temperaturze 1050 st. C. Materiał ekologiczny - naturalny i trwały.	>	Beton - stwardniała mieszanka betonowa.



Grubość 45 mm bruku klinkierowego CRH >= 80 mm bruku betonowego	Bruk klinkierowy CRH o grubości 45 mm ma 4 x większą wytrzymałość niż kostka betonowa o grubości 80 mm, ponieważ uformowana i sprasowana glina w czasie wypału tworzy spieki gwarantujące bardzo wysoką wytrzymałość materiału - 200 MPa. Jest uniwersalny - może być wykorzystywany do budowy ścieżek, tarasów, podjazdów, ulic, parkingów itp.		Bruk betonowy to zwykła mieszanka betonowa wlewana do form, twardniejąca przez 28 dni. Wytrzymałość bruku betonowego o grubości 80 mm to maksymalnie 50 MPa.



Kolor	Trwały i odporny na blaknięcie, taki sam w całym przekroju. Bogactwo barw uzyskuje się dzięki wykorzystaniu różnych glin, które naturalnie wypalają się na różne kolory, bez żadnych sztucznych dodatków czy barwników. Wieczysta gwarancja koloru.	>	Nietrwały i nieodporny na blaknięcie. Naturalny jest tylko kolor szary, a inne kolory uzyskuje się przez dodawanie sztucznych barwników lub powierzchniowe nakładanie na warstwę konstrukcyjną barwionej warstwy ścieralnej.



Liczba powierzchni licowych i segmenty zastosowań	5 możliwych do wykorzystania powierzchni w pojedynczej kostce bruku (2 powierzchnie płaskie + 2 główki + 1 wozówka), bo powierzchnie boczne bruku klinkierowego są gładkie, co pozwala je wykorzystać także do wykończeń, np. obrzeży, krawężników, schodów, murków i innych elementów małej architektury. Oszczędzamy na dodatkowych elementach wykończeniowych.	5:1	1 (tylko jedna powierzchnia płaska), ponieważ na bocznych powierzchniach bruku betonowego znajdują się kliny dystansowe uniemożliwiające wykorzystanie tych powierzchni jako licowych. Do wykonania obrzeży potrzebne są dodatkowe elementy – krawężniki lub palisady betonowe, co podraża koszt inwestycji.



Odporność na poślizg	Najwyższa odporność na poślizg (klasa U3) w każdych warunkach (powierzchnia sucha i wilgotna), ponieważ w wyniku użytkowania jego powierzchnia nie ulega polerowaniu. Bezpieczeństwo użytkowania.	>	Zadowalająca, pod warunkiem że na skutek użytkowania nie została odsłonięta warstwa kruszywa łatwo ulegająca polerowaniu. Z upływem czasu bruk betonowy ściera się, więc jego odporność na poślizg jest coraz mniejsza.



Odporność na ścieranie	Klasa A3 - Najwyższa. Średnia ilość startego materiału w wyniku badania na podstawie PN-EN 1344 nie powinna przekroczyć 450 mm3 (poddana ścieraniu kostka klinkierowa o wymiarach 200 x 100 mm może zetrzeć się w czasie badania tylko o 0,025 mm). Do 40 x mniejsza ścieralność, bo bruk klinkierowy to spiek ceramiczny w którym trudno wyodrębnić i oderwać pojedyncze ziarna, dzięki czemu jego ścieralność jest minimalna. Trwałość i elegancja na lata.		Klasa I – średnia ilość startego materiału w wyniku badania na podstawie PN-EN 1338 nie powinna przekroczyć 18 000 mm3 lub 5 000 mm2 (poddana ścieraniu kostka betonowa 200 x 100 mm może zetrzeć się w czasie badania aż o 0,9 mm), czyli niemal 40 razy więcej niż kostka bruku klinkierowego, bo strukturę bruku betonowego stanowi kruszywo kamienne otoczone łatwo ścieralnym, stwardniałym zaczynem cementowym (cement + piasek + woda).



Odporność na słabe kwasy	Odporny. Odporność na słabe kwasy (np. sok z cytryny czy ocet) jest cechą naturalną ceramiki, ponieważ wykorzystywana do produkcji klinkieru glina w czasie obróbki termicznej zmienia swą strukturę do postaci niereaktywnej. W wyniku tego staje się odporna na działanie kwasów, detergentów i innych substancji żrących. Łatwość pielęgnacji i odporność na zabrudzenia.	>	Brak odporności. W wyniku działania kwasów lub ich roztworów beton ulega korozji. Np. w wyniku działania na beton roztworu kwasu siarkowego (np. kwaśny deszcz) cement przechodzi w uwodniony siarczan wapnia (gips), który jest bardzo łatwo wypłukiwany przez wodę i znacznie mniej wytrzymały.

Opracowano na podstawie PN-EN 1338:2005 „Betonowe kostki brukowe. Wymagania i metody badań”; PN-EN 1344:2004 „Ceramiczna cegła drogowa. Wymagania i metody badań” oraz kart technicznych producentów bruków.

Porównanie bruku klinkierowego CRH i betonowego - sprawdź to sam!



Na zdjęciu widoczny jest wyblakły kolor bruku betonowego po 2 latach użytkowania ścieżki. Nawierzchnia zaaranżowana została przy użyciu 2 rodzajów bruku – klinkierowego CRH i betonowego, które w momencie układania miały zbliżony, czerwony kolor. Barwa bruku klinkierowego CRH pozostała niezmieniona, a kostki betonowe wyblakły od słońca. Dlaczego? Wyjaśnienie w tabeli powyżej.	Bruk betonowy ze względu na nieszczelną strukturę materiału nie jest odporny na działanie olejów i innych substancji tłustych. Wsiąkają one w jego powierzchnię w ciągu kilku minut, powodując trwałe zabrudzenie. Bruk klinkierowy CRH po wypale z gliny w temperaturze 1050 st. C uzyskuje zwartą, szczelną strukturę gwarantującą bardzo niską nasiąkliwość (0,8-3,0%), dzięki czemu olej w nią nie wnika.	Brak odporności bruku betonowego nawet na słabe kwasy (plaster cytryny) powoduje na jego powierzchni trwałe odbarwienia, a przy odpowiednio długim działaniu także wżery. Na zdjęciu widoczne są nieusuwalne plamy pozostawione na bruku betonowym przez leżącą na nim przez 12 godzin cytrynę. Po tym samym czasie na bruku klinkierowym CRH nie pozostał żaden ślad, gdyż jest on odporny na działanie tego typu czynników – w wyniku wypału w temperaturze 1050 st. C przyjmuje on postać niereaktywną.



Bruk betonowy ulega do 40 razy większemu ścieraniu niż bruk klinkierowy CRH, ponieważ jego strukturę stanowi kruszywo kamienne otoczone łatwo ścieralnym, stwardniałym zaczynem cementowym (cement + piasek + woda). Bruk klinkierowy CRH jest „spiekiem” ceramicznym, w którym trudno wyodrębnić i oderwać pojedyncze ziarna, dzięki czemu jego ścieralność jest minimalna.	Kostka betonowa jest barwiona jedynie powierzchniowo, więc po starciu górnej warstwy lub jej uszkodzeniu (przełamaniu czy obiciu) widoczna staje się szara, betonowa struktura. Inaczej jest w przypadku bruku klinkierowego CRH, którego kolor uzyskuje się dzięki wykorzystaniu glin, które naturalnie wypalają się na określone kolory. Dzięki temu bruk klinkierowy CRH posiada jednolitą barwę w całym swoim przekroju.